"Oraya seni değil, kendimi aramaya gittim." Sesim yumuşak, alçak ve titrekti. "Oysa şimdi, işte buradasın ve bir şekilde seni bulurken, galiba kendimi de buldum."
Hayat böyle bir şeydi işte. Kahkahalarla karanlık örtülüyordu. Karanlıklar arttıkça daha çok gülüyordun. Meydan okurcasına, unuturcasına, histeriyle... Elinden gelenin en iyisiyle gülüyordun.