Ruhlarını tümüyle merasime kaptırıp ziyafet sofrasında bir sandalye daha öteye gidebilmeyi düşlemekten başka bir şeyi yıllarca aklına getirmeyen, yalnızca bunun uğruna çaba harcayanlar nasıl insanlardır!
O kadar çok kendimle uğraşıyorum, yüreğimde öyle fırtınalar esiyor ki, diğer insanları kendi hallerinde bırakmayı yeğliyorum; keşke beni de kendi halime bırakabilseler.
Ümitsiz bir durumdayım Wilhelm, huzursuz bir atalet içindeyim; bir şey yapmadan durmamakla birlikte, bir şey de yapamıyorum...
Kendimizi yitirdiğimiz zaman, herşeyi yitirmiş sayılırız işte.