irem
@storyteller
7 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Kitap kurgusal olarak serinin diğer kitaplarına göre sönük olmakla birlikte, yine de heyecanlı ve güzeldi. Ancak karakter gelişimi için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Meave karakteri serinin ilk kitaplarında erkeklerin egemen olduğu bir iş hayatında var olmaya çalışırken hem iş hayatındaki erkeklerin yerli yersiz şakaları, cinsiyetçi yorumları ve imaları ile baş etmeye çalışıp hem de zekasıyla, çalışma azmiyle, hırsıyla işinde parlayan güçlü bir kadın karakterdi. Ancak bu güçlü karakter, şiddet eğilimli, narsist bir sevgiliyi daha anlayamayan, tam tersi her şeyden kendisini suçlayan, bir erkeğin korumasına ihtiyaç duyan, duygusal bir şiddet mağduruna dönüştürülmüş. Buna gerçekten gerek var mıydı diye sormadan edemedim. Cinayetin kurgusu da biraz klişe ve uzatılmış geldi ancak yine de kitapta Jane Casey'nin alışık olduğumuz tarzını hissediyorsunuz. Bu nedenle serinin diğer kitapları gibi bunu da severek okudum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Rosie ve Will'in aşk hikayesi olan ya da olmaya çalışan bu kitap malesef beklentimi hiç karşılamadı. 15 yaşlarından itibaren başlayan aralarindaki çekim nedense bir türlü ilerleyemedi. Rosie'nin davranışlarına hiç anlam veremedim, ne istediğine bir türlü karar verememesi, herkesi aynı anda istemesi, kendi gitgelli davranışlarına rağmen Will'den hep yanında olmasını beklemesi anlamsızca. Ayrica kitapta Rosie hep naif, hep başkalarının iyiliğini düşünen bir karakter olarak işlenmiş ancak söz konusu Will'in hayatı ve Will ile ilişkisi olduğunda cok bencil. Bu durum haliyle karakterden soğumamıza sebep oluyor. Kitap boyunca aralarında bir şey olacak, bir sonuca bağlanacak diye bekledim ama ama bence hiçbir sonuca bağlanmadı. Malesef kitabın dilinde de bir olmamışlık vardı. Kısaca bana hitap etmeyen, aşk hikayesinden çok kararsız, mutsuz bir kadının kendi hayatı ve etkilediği hayatları anlatan bir kitaptan ibaret benim için.
Bu bir aşk değil.
Masumiyet Müzesi, aşkı anlattığını iddia eden bir kitap. Ama anlattığı şey aşktan çok uzak, tutku olabilir belki ya da takıntı. Kemal; Sibel ile nişanlanmak üzereyken 18 yaşındaki uzak akrabası olan Füsun karakterini gördüğü ilk dakikada onun vücudundan, güzelliğinden etkilenen bir karakter. İkisi daha sonra görüşmeye ve sevişmeye başlıyor. Kemal karakteri bu andan itibaren Füsun'a aşık olduğunu iddia ediyor. Ama aralarindaki tensel çekim ya da Füsun' un muhteşem güzelliği dışında bu aşkı hissettirecek hiçbir şey yapamıyor. Ne Sibel'den vazgeçiyor ne de Füsun'dan. Hatta Sibel ile nişanlandığı gece ömür boyunca Sibel ile evli olup Füsun ile de ilişkisine devam etme hayalleri kuruyor. Çünkü Sibel çok anaç, anlayışlı tam bir eş olabilecek birisi ona göre Füsun ise cok guzel ve tutkulu.
Kitapta sürekli bahsedilen bekaret konusu, ve bu konu üzerinden modernlik, ilkellik yakıştırmaları beni çok rahatsız etti. Füsun Kemal'i bıraktıktan sonra Kemal'in hala bencilce Sibel'in kendisine iyi geldiği için Sibel ile görüşmeye devam etmesi de hiç hoş değil. Bu durumun Sibel için ne kadar yakıcı olabileceğinin de hiç farkında değil. Çünkü düşündüğü tek sey kendi acısı. Füsun' u bulduktan sonra Füsun evli olmasina ragmen, tam sekiz yıl boyunca evlerine yemeğe gitmesi, bu sekiz yılın çok uzun sekilde anlatılması da sıkıcı.
Kemal'in tüm bu sekiz yil boyunca takıntılı şekilde Füsun'un eşyalarını toplarken ve Füsun'a olan aşkından yılmadan bahsederken; yanı başındaki Füsun' un mutsuzluğunu, hayallerine kavuşamamadigi için çektiği acıları hiç görmemesi, hatta sirf Fusun' u kiskandigi icin filmlerde oynamasini engelleyerek bu acilara bizzat sebep olmasi da ne kadar bencil bir karakter olduğunu da göstermekte.
Dolayısıyla Kemal karakteri sadece kendini düşünen,
