"Her şeye rağmen, gümüş çerçeve içindeki o resimler -en derin yaralarım- aynı zamanda da kurtuluşum oldu. Güler yüzlerini kaplayan camın serin yumuşaklığını hissedip parmaklarımı hatlarının üzerinde gezdirmek, yaydıkları ışıkla bir zamanla dünyamı aydınlatan ruhları hatırlatıyor.
Bir daha öpemeyeceğim dudakları, bir daha işitemeyeceğim sesleri, bir daha dokunamayacağım yüzleri.
Bir de, hayatın bana öğrettiği en acımasız dersleri hatırlatıyor."
"Bana göre korkudan insana sokulan bir çocuğun, bizim ruhumuza işlemiş yüceliğiyle insancıl, bir o kadar da tanrısal bir ipliğe bağlayan sarılmasından daha duygulandırıcı bir şey olamaz."