bu bakımdan, şimdi insanların akılcılığın bir eleştirisinden başlayarak uyumsuz iklimi tanıma ve bundan sonuç çıkarma biçimlerini incelemekten daha aydınlatıcı bir şey olamaz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
bu uyumsuz mantığı sonuna kadar götürerek, bu çarpışmanın tam bir umut yokluğunu (bunun umutsuzlukla hiçbir ilgisi yok), sürekli yadsımayı (bunu vazgeçişle karıştırmamalı) ve bilinçli yetinmezliği (gençlik kaygısına benzetilemez bu) gerektirdiğini onaylamak zorundayım. bu gereklilikleri yıkan, ortadan kaldıran ya da yücelten her şey (hepsinden önce de kopmayı yıkan razı oluş) uyumsuzu yıkar, o zaman öne sürülebilecek tutumu değerden düşürür. uyumsuz ancak kendisine razı olunmadığı ölçüde bir anlam taşır.
arayana, tek bir kesinlik yeter. iş, bundan bütün sonuçları çıkarmakta.
insan kafasının dışında uyumsuz olamaz. uyumsuz da, her şey gibi ölümle biter böylece. ama bu dünyanın dışında da uyumsuz olamaz. işte bu ilkel ölçüye göre, uyumsuz kavramının temel olduğuna ve gerçeklerimin birincisi olarak belirlenebileceği yargısına varıyorum.
uyumsuz her şeyden önce bir kopuştur. karşılaştırılan ögelerin ne birinde, ne de öbüründedir. karşılaştırılmalarından doğar.