Başlarda kötü hissettirir zaten, ben farkında olmaya başladıkça kendimi aldatılmış, kandırılmış hissedip çok kızmıştım :) sevdiklerinin inanması senin inanmaman da rahatsız hissetmene neden olabilir. Bir de bende olduğu gibi kandırılmış hissetmek, yıllarca biat ettiğin ellerini açıp dua ettiğin allahın olmamasını anlamak. Bu bir karar meselesi değil ayrıca. Araştırırsın ve göre görür, görmeyen görmez. Ben doğru görünce inanmak manasız olacaktı tabi ki. Ama ne deist, ne ateistim. Ben agnostiğim. Diğer sıfatlar çok iddialı, din gibi dogmatik. Agnostizm, bilinemezciliktir. Bu aciz doğamızda bize en uygun sıfat böyle olmalı. En azından bu çağda. Bundan 100-1000 yıl sonra belki de öyle bir gelişiriz ki, yaratıcı bir gücün izlerini bulabiliriz, onu bilemem. Ama şimdilik bu şekilde. Sana tek tavsiyem, inancını içinde yaşa, yakın çevrene belli etme. Bunu kaldırabilecek, hoş görebilecek az insan var. Birinin de inanmadığını görmeden, inanmadığını belli etmemelisin. İnsanlar inanmayanlardan her şeyi bekler, ama inananlar tarafından s.kilir afedersin 🙈