Her şeye sahip zannederken aslında hiçbir şeyinin olmadığı farkındalığıyla yaşanamadığını
Amaç olmalı, hayal olmalı, hedef olmalı gibi gereklilikler silsilesinde gezinirken bunların anlamının yitirildiği
E peki şimdi, ya sonra, birkaç saat- üç gün- iki ay sonra ne olacak?
Bunca yıl devirmişken hiçlik'ten başlamaya yetecek gücü ne verebilir, bu motivasyonu ne sağlayabilir? Hem de tüm bunların anlamını kaybetmişken
Gündelik hayatın gereklilikleri salt gereklilik diye yapıldığı şu demlerde
Suyun acı olduğu şu demlerde
Güneşin yokluğunda
Sadece
"Oturmuşum yatağa. Ben, beni düşünürüm."