Reklam
ÖLÜMLÜ ÖLÜMSÜZŞiir
Ve şimdi seni yadsımak zorunda mı kalacağız
urların tanrısı, canlı çiçeklerin tanrısı
bir hayırla mı yanıtlayacağız o karanlık
kayayı ki benim özbenliğimdir, ölüme razı mı olacağız?
Ve her mezartaşına kazıyacak mıyız
tek kesin gerçeğimizi: thanatos athanatos!
Apaçık sorulara yenilmiş şu adamın
düşlerini, gözyaşlarını, öfkelerini
yorumlayacak bir addan yoksun.
Diyaloglarımız da değişmiş şimdi bak
saçmalıklar da mümkün olmada.
Orada sislerin dumanların ötesinde, ağaçların içinde
yaprakların gücü uyanmada
doğrudur ırmağın kıyılarına basınç yaptığı.
Hayat düş değil. Doğrudur insan
ve onun kıskanç yakınışı sessizlikten.
Susku tanrısı, açık yalnızlık.
AŞKA VE TERKE DAİRŞiir
Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, ne terk edebilirsiniz. Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında...
En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişlerinizin sebebi, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur.
Göz yaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkahanızdır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak...
Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz; Ölmek var, dönmek yoktur.
Lakin gün gelir anlarsınız içten içe bir şeyin kanadığını...
Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya... Şurasından burasından eleştirmeye koyulursunuz: Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa...
Başkalarını örnek göstermeye, Bak onlar nasıl yaşıyor demeye başlarsınız.
Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz. Eskiden böyle miydi ya... diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirilerin kapısı; açıldıkça bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından.
Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz.
O, sevgisizliğinize yorar bunu. İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür.
Ya sev böyle ya da terk et diye gürler...
Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya,bir kabusa dönüşür birden... Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz yüzünüze...
Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar, mahkum eder.
Hazır mısın?Şiir
Tam göğsünün ortasında bir yerin acıyacak.
Evinin, seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin
Sokağa fırlayacaksın
Sokaklar da dar gelecek
Tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi
Ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü
Kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin
Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan
Önemli olan sağlık.
Yasamak güzel.
Boş ver, her şey unutulur.
Sen hiçbirini duymayacaksın
Gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok
seveceksin
Hep ondan bahsetmek isteyeceksin
Ölüme çare bulundu ya da Yarın kıyamet kopacakmış deseler başını kaldırıp Ne dedin? diye sormayacaksın
Yalnız kalmak isteyeceksin
Hem de kalabalıkların arasında kaybolmak
İkisi de yetmeyecek
Geçmişi düşüneceksin
Neredeyse dakika dakika
Ama kötüleri atlayarak
Onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin
Gittiğin yerlere gitmek
GÜLÜMSEYİŞ İLE KARŞILAŞMAŞiir
Uzun bir yolculuk yaptım
Gökyüzünün bir ucundan
Diğer ucuna.
Koyu kahve bir gece,
Savaş ve barışı
Ayıran duvarı geçtim.
Gözyaşlarıyla dolu kuyuya
Bir göz atmaktan ve orada
Ölümle dolu gözler görmekten çekindim.
Ancak şafak bir bomba gibi
Patladığında
Acılı bir kadın bana gülümsedi.
Ve ben, yabancı,
Bu gülümseyişin derinliğinde
acıyı, şefkati ve gücü keşfettim.
Vietnam çarmıha gerilmiş.
Böylesi bir gülümseyiş için
Yaşamın bir ucundan
Diğer ucuna geçtim...
|Blaga Dimitrova|