İnsanlarla kendimizin bir versiyonuyla tanışırız ve eğer şanslıysak, birbirimizin tamamen başka birine dönüşmesini izleyecek kadar uzun süre birlikte kalırız. Bence bu, insanları sevmenin en korkutucu ve en güzel yanlarından biri. Çünkü kimse aynı kalmaz. İnsanlar sessizce değişir. Keder onları değiştirir. Sevinç onları değiştirir. Yorgunluk onları değiştirir. Kalp kırıklığı onları değiştirir.
Bir yıl boyunca biri daha yüksek sesle güler, daha büyük hayaller kurar, hayattan istediği her şey hakkında konuşarak geç saatlere kadar ayakta kalır; sonra aniden daha sessiz, daha yavaş, ulaşılması daha zor bir hale geldiği bir dönem başlar. Ve eğer yeterince yakınsanız, daha bir şey söylemeden bunu fark edersiniz.
Bence bir insanın hayatının farklı dönemlerine tanık olmanın ne anlama geldiği hakkında yeterince konuşmuyoruz. İnsanların paylaştığı o güzel dönemlerden bahsetmiyorum. Terfiler, doğum günleri veya her şeyin kolay göründüğü gülümseyen fotoğraflardan bahsetmiyorum. Gerçek dönemlerden bahsediyorum. Birinin kışından. Yorgun, şüpheci ve tam olarak açıklayamadığı şeylerden bunalmış halinden.
Gece yarısı arayan, dramatik bir şey olduğu için değil, hayatta olmanın ağırlığının bir akşam daha tek başına taşınamayacak kadar ağır gelmesinden dolayı arayan versiyon. Yanınıza oturup "Son zamanlarda bana ne oluyor bilmiyorum" diyen ve bunu sesli olarak bile itiraf etmekten korkan versiyon.
Ve eğer buna katlanırsanız, gerçekten katlanırsanız, insanlar arasında kutsal bir şey gerçekleşir.
Çünkü yakınlık büyük anlarda değil, tekrarlarda kurulur. Sıradan salı günlerinde, birinin yokluğunuza hazırlanmayı yavaşça bıraktığı binlerce görünmez anda kurulur. Sessizliklerinin belirli günlerde farklı bir anlam ifade ettiğini öğrenmektir. "İyiyim" dediklerini duyup, aslında hiç de iyi
Yirmi üç yaşındaydım, sinema okuyordum, yazar olmak istiyordum… ve başarılı olmak için çok çalışmanın yeterli olacağını sanıyordum.
Çok çalışacaktım, başaracaktım ve beni ezmek isteyen dünyaya ne kadar harika olduğumu gösterecektim sonunda. Hayatımı ve yazarlığı romantize etmeye bayılıyordum. Her şeyi planlamıştım kafamda.
Başarı sizi yenilmez kılmaz, sevgi kılar. Ama ben o zamanlar ikisinin aynı şey olduğunu düşünüyordum. Önemli biri olmak istiyordum. Tanınan ve sevilen biri… ve bu da yetmezmiş gibi, bir de üstüne çok güzel olmak istiyordum.
SUBSTACK/ Zeynep Alpaslan- May 14
Kaynak: open.substack.com/pub/pattikahvey...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
… belki de bazı hayatlar gerçekten önce gerçeklikte değil, insanın inatla vazgeçmeyen zihninde doğuyordur. (franz kafka)
bazen insanın hayatını değiştiren şey, herkesin saçma bulduğu bir düşünceye fazla uzun süre tutunması oluyor… içinde açıklayamadığın bir his var.
sanki daha yaşanmamış bir geleceğin yasını değil de anısını taşıyorsun. sanki henüz olmamış bir hayatı özlüyorsun.
insanlar sana “büyük hayal kur” der, “hedefini yüksek tut” der. ama kimse sana nasıl o hayale bu dünyada, kimsenin desteklemediği bir anda, elinde hiçbir kanıt yokken inanabileceğini öğretmez.
çünkü o inanç öğrenilen bir şey değildir. kazanılan da değildir. sadece, insanın içinde bir yerlerde, mantığın tamamen çöktüğü o noktada, bir delilik olarak kalır.
dışarıdan bakan biri için sahiden komiktir bu. cebinde beş kuruş yoktur ama sen bir gün o arabayı alacağına inanırsın. etrafta senden daha yetenekli, daha bağlantılı, daha şanslı insanlar başarısız olurken sen hala olacak dersin.
arkadaşların “biraz gerçekçi ol” der, annen “gereksiz hayaller peşinde koşma” der, hatta sevgilin bile “sen biraz fazla hayal dünyasında yaşıyorsun” der. ve sen onlara cevap veremezsin. çünkü elinde hiçbir şey yoktur.
sadece göğüs kafesinin içinde, tam kalbinin sol tarafında, adını koyamadığın bir ısrar vardır. bir inat. bir “ben bilirim” hali. işte o an, eğer o ısrarın peşinden gidersen, “arsız” olursun.
ve arsızlık çok önemli bir şey. çünkü dünya, insanlara haddini bilmeyi öğretmek için harika bir sistem kurmuş. daha okul sıralarında başlıyor. “çok konuşma”, “göze batma”, “kim olduğunu unutma”.
bu cümleler o kadar sinsi ki, zamanla içselleşiyor. öyle ki bir gün geliyor, sen kendi hayalini kendine bile anlatmaktan utanır oluyorsun. kendini en çok, kimsenin görmediği bir şeye inandığında yalnız hissediyorsun.
ve bu
Çok uzun zamandır hazır hissetmeyi bekliyoruz. İçimizdeki her şeyin nihayet yerine oturduğu, kim olduğumuzu, ne istediğimizi, ne için yaratıldığımızı tam olarak bildiğimiz sakin bir sabahı bekliyoruz. Sanki bir gün hayat birdenbire ağır olmaktan çıkıp netleşecekmiş gibi. Sanki gelecekte bir yerlerde her şeyi çoktan çözmüş bir versiyonumuz var ve biz sadece onlarla tanışmak için yeterince uzun süre hayatta kalmalıyız.
Ama o sabah asla gelmez.
Bu işler böyle yürümüyor. Bunların hiçbiri böyle yürümüyor.
Keşfedilmeyi bekleyen, tamamlanmış bir versiyonunuz yok. Tüm karmaşanızın altında gizlenmiş, tamamen oluşmuş bir benliğiniz de yok. Tek bir doğru cevabı olan bir bulmaca değilsiniz. Gömülü bir hazine değilsiniz. Bulunmayı bekleyen biri değilsiniz.
Yavaşça, acı verici bir şekilde, gerçekleşirken her zaman anlamlı görünmeyen şekillerde inşa ediliyorsunuz.
Ve Tanrım, sanırım kimsenin sizi hazırlamadığı şey bu. Kendinizi yaratmanın, olmaya hiç benzemediği gerçeği. Çoğu zaman başarısız olmak gibi hissettiriyor. Yirmi üç yaşında olup gece saat 2'de dizüstü bilgisayarınıza bakıp herkesin hayatı sizden daha iyi anladığına inanmak gibi hissettiriyor. İnsanların ilerlediğini izlerken sizin sürekli yön değiştirmek gibi hissettiriyor.
Sanki elinizde umutla bir şey alıp, aylar sonra onu geri bırakıyorsunuz çünkü yol boyunca bir yerlerde kendinizi onun içinde tanımayı bıraktınız.
Bir şeyler denersiniz. Gerçekten yapabileceğiniz tek şey bu. Kursa kaydolursunuz. Kitapları alırsınız. Hayat dikkatinizi tekrar tamamen yutmadan önce üç hafta boyunca dili öğrenirsiniz. Spor salonuna gitmeye başlarsınız. Sonra bırakırsınız. Kendinizi yazar, tasarımcı, müzisyen, koşucu, erken kalkan biri, sonunda hayatını düzene sokan biri olacağınıza ikna edersiniz. Ve sonra birdenbire saat sabah üç olur ve
Hayatının bir noktasında doğmamış olmayı dileyen biri, çocuk sahibi olmak ister mi, çocuk sahibi olmuş mudur ya da? Doğmamış olmayı muhtemelen dileyecek bir çocuk dünyaya getirmek ne kadar mantıklı? Ya da intihar düşüncesi kısa da olsa aklından geçmişse eğer, dünyaya gelecek çocuğun intihar düşüncesine sahip olabileceğini düşünmez mi insan?
Bu dünyaya bir çocuk getirmek ne kadar anlamlı? Çocuk sahibi olma sebepleri muhakkak ki güzel ve anlamlı. Bunu bir kenara bırakırsak, yine de çocuk sahibi olmamak için de bir çok sebep var. Çocuk sahibi olunmadığında bu korkunç senaryolar da gerçekleşmeyecek esasen. Sırf bu yüzden bile çocuk sahibi olmak akıl kârı gelmiyor. Bu zalim dünyaya bir çocuk daha getirmek, çocuğun başına birşey gelmesi ihtimali, iyi yetiştirebilecek miyim korkuları, ekonomik olarak yetişebilecek miyim endişesi, zamanın yetersizliği sorunsalı... Ve daha bir çok neden bulunabilir gönüllü çocuksuzluk için.
Bir çocuğun herşeyi en baştan öğrenmek zorunda olması, bir çok zorluğa katlanacak olması beni en çok düşündüren şey aslında. Bir çocuğa bu nasıl yapılır şeklinde sorularla bunu benim aklım almıyor. Bu zor karar nasıl verilebilir? Karar vermemek cok daha kolay geliyor.
… çocuğunun olduğu bir dünyada da, çocuğunun olmadığı bir dünyada da pişmanlık yaşayacaksın ve bu kaçınılmazdır. Annelik babalık çok kutsal olsa dahi, ebeveyn olan bir çok kişinin zorlandığı, büyük oranda pişman olmasa dahi, eski hayatını özlediği bir gerçek. Çocuksuz bir hayata geri dönüş yapılamayacağı gerçeği ile yüzleşmek durumundalar. Aynı şekilde çocuk sahibi olmamayı seçmiş bir çift, bir insan da çocuk sahibi olmanın verdiği hissi asla tadamayacak. İşte böyle bir çıkmaz içinde insanlar nasıl karar veriyorlar acaba? Bunu da pek aklım almıyor.
… Yirmi beş yaşlarındayken bu konuda şakalar
İnsanlar neden diğer insanlara bu kadar takıntılı?
Önce kim evlendi?
Saçları gerçek olan ya da ucuz olan kim?
O adam neden mesajlaşmayı bıraktı?
Neden üç hafta boyunca ortadan kayboldu?
Kendimle ilgili bir şeyi fark ettiğim için karalamaya başladım.
İnsanlar hakkında kendi hayatıma kıyasla bu şekilde düşünmekte çok daha zorlanıyorum.
İnsanlar hakkında gerçekten oturup düşündüğüm tek zaman, neden öyle olduklarını, neden o şekilde davrandıklarını merak ettiğim zamandır. İnsanları anlamaya çalışmanın sosyal açıdan bana yardımcı olduğunu düşünüyorum.
Bazen insanlar bana gelip bir erkeği nasıl geri kazanacaklarını, onu kaybettiklerine nasıl pişman edeceklerini, ayrılığı nasıl "kazanacaklarını" soruyorlar ve ben de her seferinde aynı şeyi söylediğim için sabırsızlanıyorum, bir yandan da sinirleniyorum:
Seviye atla.
İşte böyle yüzlerine vurursun. Daha iyi ol. Daha dolu dolu ol. Onlara asla göz kırpmayacak olan haline dönüş.
Sonra iki hafta sonra aynı soruyu tekrar soruyorlar, adeta öz saygıyı doğrudan beyinlerine haykırabileceğimi umuyorlar.
Ve sürekli şunu merak ediyorum:
Neden bunu bir türlü anlayamıyorlar?
Sonra aklıma başka bir fikir geldi.
Neden kendimi onunla özdeşleştiremiyorum?
…
Sonra belki de bunun sebebinin kendime çok fazla değer vermem olduğunu fark ettim.
Annenize hakaret eden birine karşı asla tatlı dilli veya sıcak davranmayacağınızı biliyorsunuz değil mi? Sadece yaptıkları yanlış olduğu için değil, aynı zamanda o sizin anneniz olduğu için!
Ben bunu kendim için yapıyorum.
O zaman şöyle düşündüm:
İnsanlar neden bunu kendileri için de yapamıyorlar?
Ve ben de onunla birlikte oturdum.
Sonra birden pat diye.
Aklım şöyle dedi:
Bu noktaya ulaşmak için, olduğunuz kişi ile olmak istediğiniz kişi arasındaki farkı sürekli ve manuel olarak kapatmanız gerekiyor.
Ve bu