Şüphesiz her şeyi kendimizle ve kendimizi her şeyle kıyaslayacak şekilde yaratılmışız, bu yüzden kendimizi kıyasladığımız nesnelerde şanslı ya da laneti buluyoruz, işte bu durumda en tehlikeli şey yalnızlıktır.
Biz insanlar iyi günlerin çok az ve kötü günlerin fazla olduğundan yakınıp dururuz. Oysa Tanrı'nın bize her gün için bahşettiği güzel olanı görebilecek kadar açık bir yüreğimiz olsaydı, kötü olanlara dayanabilecek gücü bulabilirdik.
Düşünüyorum da, insanoğlu doğaya açılma, iyilik keşifler yapma, sağda solda gezinme konusunda büyük bir arzu duyarken, sonra yine geleneklerin getirdiği kısıtlamalara itaat etme dürtüsünden dolayı etrafı ile ilgilenmemeye başlıyor.
İnsanoğlu çok monoton.Çoğu zamanının büyük bir bölümünü hayatta kalabilmek adına çalışarak geçiriyor, geriye kalan azıcık özgür zamanlarda onları o kadar korkutuyor ki, bu özgürlükten kurtulabilmenin yollarını arıyorlar. Ah, insanoğlunun kaderi!