Bir kedi aradı gözüm. Yaşamın alelade şekilde sürdüğüne dair bir hatırlatma olcaktı bir kedi. Herkes gitse de bir kedi kalırdı civarda mutlaka. Hiçbirşey olmamış gibi şuracıkta oturup dünyanın ıssızlığına aldırış etmeden öylece kuyruğunu yalayabilirdi.
İnsanla insanı bağlayan yegâne şey sevmekten başkası değildi; ne olursa olsun, bir insanı eskitmeyen, durduğu yerde kıymetlenen, olanı biteni unutturan bir sevgiyle sevebilmek varabileceğin en üst mertebesiydi bu işlerin.
Bir şeyi değiştirsem bütün matematik değişirdi. O kadar büyük bir ihtimali hayal edemem. Kalbime yük. Zaten bir işimede yaramaz. Anca kafamı karıştırır.
Birini sevince, o sevgiyi anons edince tamam sanıyoruz. Heves lazım, tamam, köpek gibi âşık olmak da lazım, illa ki başın dönecek, aklını yitirecek gibi olacaksın, sonsuzlığu hayal edemediğin biçare hal gelecek üstüne ama bunlar uçucu, kaçıcı şeyler.