"Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. Bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan tek başına kalır. Yalnızdır. Yalnız."
"Bize hiçbir şey yapmadılar, yalnızca her birimizi tam anlamıyla hiçliğin ortasına bıraktılar; bilindiği gibi yeryüzünde hiçbir şey insan ruhuna hiçlik kadar güçlü bir baskı yapamaz."
İlk bakışta dış dünyadan kopuk bir biçimde yaşadığı sanılan insanlar, tıpkı karıncalar gibi kendi özel ortamlarında, kendi inşa ettikleri özel yapılar içinde tuhaf ve eşi benzeri olmayan bir dünya kurarlar.