En fazla acı çekenlerse , postmodern zamana uyamayıp topluluk duygusunu bir kenara bırakamayarak , hala öteki içinde yaşamaya, ötekini de mutlu etmeye çalışan zavallılar…
Artık iyi bir dayı iyi bir kuzen olmak yeterli değil; postmodern birey kendisinin belirlediği , belirlemek zorunda kaldığı moral değerlerle yaşamak ve kendi ipiyle asılmak zorunda.
Oysa neden yaşadığımızı sormayız kendimize .Bize bu soruyu sormamız gerektiği,hayatın manasını bu soruya verilecek yanıtta saklı olduğu öğretilmemiştir.
“Önce kendini sev ki başkasını da sevebilesin!” Yalanı bizi bu hayatta mutsuz kılan klişelerin başında gelir.Bu ‘kendini sevme!’ demek değildir elbette.