Tüm güçlü ve zayıf taraflarımla kendimin.
Yoldaşsız bir yolda.
Tek kişilik bir yolda
Herkes gibi.
Yalınız.
Yürüyorsam düşe kalka, bil ki ısrarımdan.
Evet, kendimde ısrar ediyorum. Yolumda.
Israr etmek zorundayım.
Herkes kendisinden esirgenen şeyler hakkında saplantılıdır.
Neden mahrum olduysa, neyin yoksulluğunu/yoksunluğunu çek-
tiyse, muhtemelen o şeyle ilişkisi -sapkınca değilse bile- saplantılı bir biçim kazanacaktır.
Mecburen değil ama, muhtemelen.
Ey talip, sordun diye söylüyorum, kişi yaşamak için acı çeker,
bir kez yaşamayagörsün, görürse asla acı çekmez!
Ölülerin yüzlerine bir bak, hiç yaşadıkları için ve yaşadıklarından ötürü acı çekiyorlar mı?