Hayır, okumayacağım. Bir beceriksizlik diye algılıyorum okumayı (insanlar yaşıyor). Başkalarının hikayesine muhtaç olduğumu kabul etmekte zorlanıyorum. Bazen ben de bir tane uydurayım diyorum ama evden pek çıkmadığım için en fazla ekoseli koltuğu yada makarna süzgecini anlatabilirim (sanırım dünyanın en sıkıcı koltuğu ile en hüzünlü süzgecidir bunlar). Kimse okumaz. Semra bile... Denesem? İnsan yalnızlıktan yaptığı hangi işi yalnızlığını unutarak yapabilir ki. Tırnağımı bile kesemem ben (abartıyor muyum?).
Ben yirmi dört saatlik bir insan değilim. Neden insanlara benzer yaşamları varmışçasına standart bir gün biçildiğini de anlayamıyorum. Daha ne kadar camdan camdan bakabilirim. Çam ağacı bile benden sıkıldı, imkanı olsa toparlanıp yan bahçeye taşınacak. Sonra kaldırımlar da benden sıkılacak. Çam ağaçlarının ayaksız, kaldırımların dilsiz olduğuna sevineceğim neredeyse. Zaman meselesine gelince, bir dilekçeyle ihtiyaç duyduğumuz kadarını talep edebilir, kişiye özel uygulama ricasında bulunabilirdik Kim bilir bunun için de bilmem ne duasını yatmadan önce kaç yüz kere okumamız gerekirdi.
Sözcüklerden ot tadı alıyordum. Kendini insan sanan ineklerdik biz ve bunu anlamış üç beş talihsiz inekten biri de bendim. Benim gibiler için gerçeğin en büyük lütfu, biraz daha az gerçek olması olurdu.
Tanrı, insanı yalnız yaratmamalıydı! İçine bir insan daha koymalıydı. Parçalanmış benlikten bahsetmiyorum. Gerçek bir ikinci insan sözünü ettiğim (esaslı bir Semra). Böylelikle sorunlarımı harici Semra'ya ihtiyaç kalmadan çözebilirdim. Tanrının bu ihmali yüzünden başıma neler geldi.