Şule Taşlı
@suletasli
Şu anda okuduğu kitap
Zihnimizin de böyle penceresiz, dar odaları var; hiç yaşanmamış olmasını dilediğimiz kötü hatıraları oralara kapatıyoruz ve kapısına kalın asma kilitler vuruyoruz. Sonra bir an geliyor, kısacık bir an, bir karşılaşma belki, yahut bir fotoğraf, bir şarkı mesela, bir film afişi, tam o anda kalın asma kilitler bir örümcek ağı kadar kolayca dağılıveriyor, kendimizi pat diye o acı hatıranın içinde buluveriyoruz. Kötü hatıralara kilit vurulamaz.
Kuşlar bile kaderle uçarken bizim cüzi irademizin ne kadar zayıf olduğunu zaman geçtikçe anladım. İlk söz insanın hakkıysa da son sözü söylemek kadere düşermiş. İnsan ilk adımı atmaya güç yettirse de yolu tayin eden kadermiş.
İnsanın bu dünyadaki rızkı ölünce kesilir derler, lakin ölüm ebedi bir rızkın kapısıdır, hatta bazen rızkın ta kendisidir. Varsın bu süslü, yalan dünya onu isteyene kalsın.
Aşk, hayatla ölüm arasında akan taşkın bir nehirdir. O nehirde sürüklenirken nereye düşeceğini bilemez insan.