Anne baba olduğu zaman insanlar değişmez. Ancak kendi karakterlerini ortaya çıkarırlar. Anne yüreği dediğimiz aslında annenin çocukluktan kalma güvensizlik ve kırgınlıklarıdır. Çocuğun hatası olmadığı halde bile sizce ebeveynler niye onlara bağırmak ister? Ve hatta neden en çok çocuğuna bağırırlar? Bir insan ebeveyn olduğu zaman çocuğuna sahibi gibi davranır ve toplum 'anne babadır yapar' diyerek onu eleştirmeyeceği için her şeyi yapabileceğini düşünür.
Şöyle bir gerçek vardır ki bir insanın anne ve babalığı ile günlük hayattaki hali kesinlikle birbirinden farklıdır. Birini tanıdığınızdan emin olmadan önce onun anne babalığı nasıl onu da öğrenin. Çünkü kişi en çok, kendi çocuğuna nasıl davranıyor ise o'dur.
Maalesef ki geleneksel toplum bize yanlış pek çok şey öğretti. Çocukları suçlamak, onları devamlı sorunlu ve problemli görmek son yılların en büyük sorunu! Aslında farkında mısınız çocuklar dünyaya sorunlu gelmiyor! Sorunlu olan ebeveynler! Ve ebeveynler bunu asla kabul etmediği için sorunları çocuklarına atarak kurtulmaya 'nasılsa herkes böyle' demeye ve hatta belki 'erken evlendim canım ne var ki?' demeye suçu çocuğa atmaya devam ediyor.
Çocukları büyüten sizsiniz. Hatası olan ve çocuklara en çok hata yapmayı öğreten de sizsiniz.
Bu kitabı okurken derin derin düşündüm. Nihan Kaya anne/baba değil de çocuğu koruyan nadir yazarlardan. Bu konu bizim tabumuz. Ne zaman iyi aile yok desek tepki alırız. Her aile iyidir ama her evlat iyi değildir bakış açısı bulunduğu için insanlar bir türlü çocuklara yaşattığı işkenceyi fark edemez.
Çocukluğumu ve kendi aile yapımı epey sorguladım. Yazarın cümle kurmadaki ustalığı beni kendine hayran bıraktı.. Hah son olarak Nihan Kaya, Alice Miller'e sempati duymamı sağladın, teşekkür ederim
Lütfen bu kitabı sadece ebeveynler değil,