Kendi yolunuzda yürümeyi, aslında bunun çok güç olmadığını öğrenirsiniz zamanla.
Çünkü insan, en çok kalabalıkların içinde yorulur. Herkese yetişmeye çalışırken kendinden uzak düşer.
Sonra bir gün anlar;
bazı yollar yalnız yürünür, bazı sessizlikler insanı iğleştirir.
Kalbinizin toprağına bastığınızda, içinizde yıllardır susturduğunuz sesle karşılaşırsınız.
Ve o ses size şunu fısıldar:
'Her şeyi taşıyamazsın.
Herkesi kurtaramazsın.
Ama kendini yeniden bulabilirsin.'
Zamanla kırılmanın da bir terbiyesi olduğunu öğrenirsiniz.
Kaybetmenin, eksilmenin, vazgeçmenin...
Çünkü bazı insanlar hayatınıza kalmak için değil, sizi uyandırmak için girer.
İnsan en derin olgunluğa,
artık anlatma ihtiyacı duymadığında ulaşır.
Sessizleşir.
Azalır.
İçe döner.
Ve o zaman fark eder;
ruhu yorulan insanın tek ihtiyacı, biraz huzur ve
biraz hakikattir.
🌿🍂