B.
@sulkowskyi
Reklam
"Sevgi mi? Nasıl? Ben bir iblisim ve bir kâbusum; her bahar ölüyorum ve sonsuza kadar yaşayacağım."
"Ama evet," dedi Morozko bitkin bir biçimde. "Seni gücümün yettiği kadar sevdim. Artık gider misin? Yaşar mısın?"
"Beni sevdiğini söyledin. Yaşa o zaman."
"Yaşayamam. Kimse hem âşık hem de ölümsüz olamaz. Ama rüzgâr estiğinde, dünyayı fırtınalar kasıp kavurduğunda, insanlar öldüğünde, orada olacağım. Bu kadarı yeter."
Morozko bir insan değildi: yalnızca soğuk yağmurların, kara ağaçların, mavi buzların yaratığıydı ve Vasya'nın kollarında gitgide soluyordu.
Birbirlerine baktıkları bir duraksama anı oldu. Sonra... Morozko'nun gözlerindeki yıllara bir daha bakmadı. "Seni görmeyeceğim, değil mi?" diye sordu. "Yani bahar geldiğinde?"
"Hayır, beni görmeyeceksin," dedi. "Çünkü baharda ben yokum."
Reklam