Dağ bizi bize yansıtıyor.Bu yüzdendir ki hayata hep komplolar ,şüpheler,vesveselerle bakan insanın evhamları dinmek bilmiyor.Bu yüzdendir ki ha bire birilerini ötekileştiren insan için aslında herkes potansiyel öteki olarak kalıyor.Husumet ve rekabetin diliyle konuşana kendi sesinin yankısı gene husumet ve rekabet olarak geri geliyor.
Mevlâna
şu yaşadığımız hayatı,bir dağın eteğinde durup haykırmaya ve sonra kendi sesimizin yankısını duymaya benzetiyor.Ne söylüyorsak,ağzımızdan hangi kelimeler çıkıyorsa,dağ er ya da geç aynen iade ediyor.Nasıl bir enerji veriyorsak kâinata,bize misliyle dönüyor.Telaş ettikçe telaşımız artıyor.Kızdıkça kızgınlığımız katmerleniyor.