“Evren, herkesin anlayacağı bir dilde var olmuştur ama insanlar unutmuştur bu dili.”
Santiago isimli bir çoban hem “kişisel menkıbesini” yaşamaya hem de bu süreçte evrenin dilini ve ruhunu öğrenmeye çalışır. Kişisel olarak Paulo Coelho’nun bu eserde yarattığı felsefesini sürükleyici ve merak uyandırıcı buluyorum. Santiago’nun bu arayışı boyunca benzer soruları kendinize de sorduğunuzu ve cevaplarını merak ettiğinizi fark ediyorsunuz. Dolayısıyla Simyacı, sakin ve serin bir sonbahar günü, gün batımında, aradığınız soruların cevaplarına çok yakınmışsınız hissi uyandırıyor. Bu da sanki yaşlı bir bilgeyle huzur içinde konuşuyormuşsunuz izlenimi veriyor.
Hikayeyi basit, anlatılanları ise kafa karıştırıcı bulanlar olabilir, ama birçoğunun da ruhuna dokunabilecek bir eser olduğunu düşünüyorum.
