Ben sustum...Kalanını gece tamamlasın. Gökyüzü, sana hiç kuramadığım cümleleri fısıldasın.İyi geceler.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kalbimi de ruhumu da çok yordum.
Bazı şeylerin hep keşkesi ve pişmanlığı oldu. Kalbimin derinliğinde çokça ümitsizlik, kırgınlık, sevgisizlik yatıyor.
Çoğu az da olsa mutluluğun her an bir litre göz yaşına sebep olabiliyor. Çok biriktirmişliğim var hepsi içimde kocaman bir yanardağ...
Karşımdakini mutlu edebilmek için çaba sarf ettiğim ne varsa hiç olmadığım , yapmadığım hakarete maruz kalarak bana kötü şekilde döndü sevmenin, değer vermenin çok ağır bedelleri varmış...
Birçok hayallerim, umutlarım vardı. Hayallerimin içine hiç ummadığım şeyleri hayallerime kattım. Hep yarım kaldım birçok kez kırıldım birçok kez sustum...
Ne hayaller kaldı ne umutlar... hayat bir döngü içinde dönüp duruyor sadece; aynı duygular, aynı yaşanmışlıklar, aynı hatalar, aynı hevesler...
Bir gün gerçek anlamda iyileşmeyi istiyorum. Benliğimi korumak, kendime saygımı kaybetmeden tekrar eski neşemi kazanmak kaybettiğim bütün renklerimi tekrar tekrar hayatıma katmak için yaşamayı Umut etmek istiyorum. Ve beni yoran bu tüm duygularımdan kurtulmak istiyorum. Ruhumu, kalbimi , benliğimi iyileştirmek, duyduğum onca kötü kelimelerinin ağırlığından üzerimde atmak istiyorum .
Kendimi kimseye ispatlamak zorunda da değilim.
Kendi çizdiğim yolumla tekrar en dipten bile tek başıma mücadele ederek kendimi yeniden ayağa kaldıracağım.
Kendi doğrularımla, var gücümle yürüdüğüm bir yol tek başıma...
AĞIT
İlk bu sabah
İlk bu sabah
göğü görmedim
İlk bu sabah
kaysı çiçeklerini
Hüzün ilk kez konuk gibi gelmedi
Efendim, ev sahabım
Karacamı suya indiremedim
Şahanım uçurdum döndüremedim
Dağlar
Enikli kapılar kitlendi
Taş avlular sustu ben sustum
İlk kez bekledim ölümü
Dostu bekler gibi bekledim
Dağlar
Benim acım acıların beyidir
Canıma bir doru kısrakla gelir
Öfkeyi sabırda eritir
Umut yer
Suyunu gözümden içer bir zaman
Dağlar of dağlar.
(Ağıtlar ve Türküler)
Gülten Akın
Bazı şeyleri çok düşünüyorum, bazı şeyleri hiç. En çok düşünmem gerekenleri hiç düşünmüyorum genelde. Hata. Beni bu hale bu küçük görünen büyük hatalar getirdi belki de. Küçük kırgınlıklar, küçük hayal kırıklıkları, küçük umutlar. Küçükleri bile öyle küçültti ki beni, hiç bi şeyi büyütmez oldum. Sustum, geçiştirdim, görmezden geldim. En sonunda da görünmez oldum işte.
Al bu senin olsun diyen olmadı.
Ben kendi baharımda,
Kendim çiçek açtım.
Zemheri ayazı vurdu ruhuma,
Üşüdüm,
Verdikleri bir kibrit çöpünü dahi yüzüme vuracaklar diye,
Almadım. Sevilmekten şüphe ettim de,
sevmeye hep inandım, Hamurum sevgiyle yoğrulmuştu,
Anladım. Kırağı çaldı dallarıma da, damlayamadım yaprak uçlarımdan toprağa,
Sustum, köküme ağladım.
Çatladım her bir yanımdan, suyum çekildi, Kurudum,
Gözyaşlarımla ıslattım gönlümü de,
dua olup, Çalap’ına yandım. Al buda senin olsun diyeni hiç beklemedim,
Ben kendi baharım için, Kendim çiçek açtım.