Al bu senin olsun diyen olmadı.
Ben kendi baharımda,
Kendim çiçek açtım.
Zemheri ayazı vurdu ruhuma,
Üşüdüm,
Verdikleri bir kibrit çöpünü dahi yüzüme vuracaklar diye,
Almadım. Sevilmekten şüphe ettim de,
sevmeye hep inandım, Hamurum sevgiyle yoğrulmuştu,
Anladım. Kırağı çaldı dallarıma da, damlayamadım yaprak uçlarımdan toprağa,
Sustum, köküme ağladım.
Çatladım her bir yanımdan, suyum çekildi, Kurudum,
Gözyaşlarımla ıslattım gönlümü de,
dua olup, Çalap’ına yandım. Al buda senin olsun diyeni hiç beklemedim,
Ben kendi baharım için, Kendim çiçek açtım.