Lâl Sarca’nın güncesinden…
15.07.2005
Kendimi hiç bir zaman affedemiyorum.
annemi affedebiliyorum, babamı bile affedebiliyorum ama kendimi hiç bir zaman affedemiyorum çünkü güçsüzüm, yaşım kaç olursa olsun.
Biliyorum, şuan bu evin içinde olan diğerleri benim yerimde olsaydı kardeşini kurtarırdı, ben kurtaramadım.
Kendi ellerimle onu karanlığa gömdüm, karanlığa gömdüğüm yeri bile unuttum.
Konuşamadım, çığlık atamadım, ölmek istedim, ölemedim.
Öğrendim,Işık kardeşini kurtarabilmiş,ben kurtaramadım; güç bana hiç uğramadı.