Okurken dostoyevskinin psikolojik yönden ne kadar iyi bir yazar olduğunu fark ettiğim kitaptır. Kendimi bir cezaevinde gibi hissettim her karakterin hikayesini okumak ve o karaktere karşı bir şey hissetmek beni çok şaşırttı. Adeta empati duygum kabardı
*Kitapta en önemli 2 yer dostoyevskinin umudu öldüren insanları örnekledigi metafor ve herkesin tekme attığı köpek örneği*