Bir şeyi reddetmek size suçluluk duygusu yaratırken, rıza göstermek ardında bir kırgınlık bırakacaksa, suçluluğu tercih edin. Kırgınlık ruhun intiharıdır.
İçime atıyordum -hiç şüphesiz. Kavga edemezdim, zira o zaman karım 'Gördün mü bak, berbat bir evlilik bu,' derdi. Onunla gireceğim her türlü çatışma, ilişkinin kötü gittiğine dair bir gösterge sayılıyordu.
"Ne yaparsam yapayım, başka birini memnun etme amacı gütmüyorum artık," diyor. "Beni ne mutlu eder? Benim istediğim şey bu mu ? Geçmişte tam aksini denedim ve hiç işime yaramadı."
Kendime yeterince saygım yoktu. Yeterince iyi miyim beni sevebilir misin? Annemle evlenmişim. Kocam annemin birebir aynısıydı. Asla yeterince iyi olamıyordum. Geriye dönüp baktığımda böyle bir evlilik içerisinde nasıl kalabilmişim diye soruyorum kendime. Bunu ruhuma nasıl yapabildim ? Ruhumu incittim çünkü. Özümü zedeledim. Ve bence bedenimi de zedeledim.