Annem ve babamın da gençlik zamanları vardı, peki neden bu kadar garip gelmişti? Annemi benim yaşımdayken hiç hayal etmemiştim. O her zaman benim için sadece bir anneydi. Ama onun da gençliği vardı. Başkalarını kıskandığı, onlardan nefret ettiği ve duyguları konusunda dürüst olduğu zamanlar kesinlikle vardı.
Geride kalanlar nasıl yaşamalı? Babam da bende bir iz bırakmıştı. Bu bir boşluktu. Kalbimde kocaman bir delik açılmış gibiydi. Bu hisle nasıl yaşayabileceğimi pek bilmiyordum. Bu deliğin asla dolmayacağını düşünüyordum. Bu yüzden hayatım boyunca böyle iyi hissetmeyecektim.
Tanrı’ya inanın ya da inanmayın, bir anne asla tam olarak ölmez, sevdiği çocuğun kalbinde ölümsüzdür o. 𝗕𝗶𝗿 𝗴𝘂̈𝗻 𝗯𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝘆𝗲𝘁𝗶𝘀̧𝘁𝗶𝗿𝗲𝗰𝗲𝗴̆𝗶𝗺 𝗰̧𝗼𝗰𝘂𝗴̆𝘂𝗻 𝗸𝗮𝗹𝗯𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻, 𝘀𝗼𝗻𝘀𝘂𝘇𝗹𝘂𝗸𝘁𝗮𝗻 𝗸𝗲𝗻𝗱𝗶𝗺𝗲 𝗱𝘂̈𝘀̧𝗲𝗻 𝗽𝗮𝘆ı 𝗮𝗹ı𝗿ı𝗺 𝘂𝗺𝗮𝗿ı𝗺.
Ergenlikte, anne babasını terk edeceği günün hayalini kurar insan, gün gelir onlar sizi terk ediverir. İşte o zaman, bir an için de olsa yine onların çatısı altında yaşayan çocuk olabilmenin hayalini kurarsınız. Onlara sarılmaktan, hiç çekinmeden onları sevdiğinizi söylemekten ve sizi bir kez daha teskin etsinler diye onları kucaklamaktan başka bir şey hayal edemez olursunuz.