Sydney carton
@sydneycarton121
5 Aralık 1986
47 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Adeta “atsız s.kli şövalye” hikayesi.. ana karakter bir yazar, parasız günlük yazılarla geçimini sağlayan bir adam. İlham gelmeyince ortada kalıyor bir yandan bir şeyler yaratmaya çalışırken bir yandan gerçek anlamda açlıkla mücadele ediyor. Kitap boyunca adam o kadar aç ve anlatım o kadar yoğun ki. Sanki açlığı içinizde duyumsuyorsunuz bu bakımdan anlatım çok güçlü ancak bi yerden sonra bir şey ye be adam diyorsunuz. Ayrıca o kadar açlığına rağmen aşırı gururlu halleri de biraz sinir bozuyor. Ayrıca Adam açlıkla fiziksel olarak mücadele etse de ruhu da aç. adam sadece para kazanmak için değil ruhu için bir ihtiyaç olduğu için de yazmak istiyor bence bu yüzden başka işlere dönüp bakmıyor diye düşündüm. En sonunda fiziksel açlığa pes edip ruhunu, karakterini es geçiyor. Romanda İfade ettiğim gibi iliklerinize kadar o açlığı hissediyorsunuz o kadar güzel ve yoğun anlatmış. Ancak biraz tekrara düşmesinden açlık sonra gurur döngüsünden de sıkıldım.
İlham perisinden yoksun kalan üç kanka yazar rüya alemine geçer ve macera başlar :) konu biraz karışık gelse de yine cümleler, kelimelerin kullanılması harikaydı. Ayrıca son 60 sayfada resmen felsefe yapılıyor ve yazarın bir çok konuda yaptığı yorum harikaydı hepsinin de altına imza atarım. Benim için menteş eşittir ruhi mücerret demek. o kitaptan dolayı tüm kitaplarını okurum ancak en son okuduğum antika Titanik baya vasat gelmişti bu kitapta ilk başta istediğim enerjiyi vermemişti tam umutsuzluğa kapılıyordum daha da okumam diyordum ki okudukça adeta ruhi mücerret gibi olay akışı hızlandı. Ayrıca ruhi mücerret, behzat ç ve Alper kamu’ya selam çakılması da harika bir detaydı. Velhasılı afili abilerimizin bir arada olduğu, kankalık ve macera bezeli, müptezel görünümlü modern felsefecilerin keyifli sohbeti olan kitap. Ellerine sağlık menteş.
Kitapta oturmayan bir şeyler var. Bence Abel karakteri adamın alt egosuydu. Sonuna kadar kimlik bölünmesi yaşadığını düşünmüştüm. Ancak sonu ile biraz ters köşe yaptı. Yine de alt egosu olabilir kanısından çıkamıyorum. Hayatında hiç bir şey olmayan, duygu durumu çok stabil olan bir adamın ailesinin vefatı ile kedisinebüyük bir miras kalınca bir kasabaya yerleşir ve orada doktor ve diana ile tanışır ilk başlar sakin bir hayat sürerken bir gün evinin önünde Abel isimli çocuğu bulur ve hayatında ilk defa birine karşı sorumluluk hisseder Abel ise gün geçtik içindeki kötülüğü dışarı yansıtır ve bu kötülükten zevk alır Abel ile joseph bir tür iktidar yarışına girerler ve sonunda joseph kazanır ve dostlarıyla mutlu bir yaşam sürer. Bn kitaptaki tüm karakterlerin metafor olduğunu düşünüyorum ancak buna dair net bir şey yok yıllarca yapayalnız yaşamış bir adamın birden böyle dostlar ve çevre edinmesi pek mümkün gözükmedi her bir karakter adamın içindeki karakterleri gösteriyor gibi ve alt egosunu yendiği an diğer karakterleri ile mutlu sakin ve de özgür bir hayata doğru yol alıyor.
