“Bu akşam büyüleyici görünüyordu. Bu kadar bakımlı olmasının sebebi ben miydim yoksa? Acaba beni seviyordu da, kendisini bu kadar süslü görmemin beni mutlu edeceğini mi düşünmüştü? Bunu bilmiyordum. Ama amacı gerçekten bu idiyse, ona eksiksiz olarak ulaşmıştı.... Bu kadının dairesinin anahtarına sahiptim ve üç dört saat sonra yanında olacaktım!”
“Ve beni seviyorsunuz?”
“Çılgınca!”
“Kaprislerime rağmen mi?"
"Her şeye rağmen."
“İnsan, verdiklerinden çok alan kişilerle çevrili oluyor sadece. Ta ki, günün birinde dostlarını ve kendisini yitirinceye ve yalnız ve tek başına ölünceye kadar. Öyle anlar geliyor ki, mücevherlerimi ve mobilyalarımı, atlarımı ve arabamı satmayı, elde edeceğim parayla bin liralık bir gelir güvencesi kazanmayı ve kim olduğumun bilinmediği ve ne olduğumu unutabileceğim, herhangi bir uzak yere gitmeyi arzuluyorum.”
“Bana hep aynı şeyleri layık gören, bunun karşılığında bana armağanlar sunan ve kısa zaman sonra beni yine bir yabancı olarak değerlendiren erkekleri sürekli biçimde karşımda görmekten bıktım artık.”
“Ya sizi ne zaman tekrar göreceğim?”
“Bu kamelya solduğunda.”
“Peki ne zaman solacak?”
“Yarın akşam on birde. -Memnun musunuz?”
“Memnun olmam gerekiyor.”
-Bu konuşmadan sonra ölen kadının mezarını adam kamelyalarla süsledi. Başına her kamelya solduğunda yenileyecek bir bahçıvan tuttu.-