Bana "hocam" diyorlardı.Ben de büyük bir ciddiyetle bu durumu kabul ettim Benim gurur duyacak bir şeyim yoktu. Eğitimim de yoktu. Yeteneğim de yoktu. Bedenim kirlenmiş, kalbim zavallıydı. Ancak iş ıstıraba gelince, bir tek o konuda bu gençlerin bana hocam demesini sessizce kabul edecek kadar ıstırap yaşamıştım. Bu elimdeki tek gurur kaynağımdı.
Mutluluk ve özgürlük mü istiyorsun? Evet diyorsan mutsuzluğa ve tutsaklığa hazır ol. Yeniden doğuşu mu istiyorsun? O halde ölüme razı ol. Ya sevinci? Üzüntünü tüketmekle başla işe.
Henüz Zalim olmadığımı söylemiştim. Hatta hassastım. İnsanların iyi olduğuna inanıyordum. Tek bir deneyimin insanları yargılamaya yetmeyeceğini, herkesin aynı olmayacağını kendi kendime tekrar edip duruyordum. Onlara kızmak hiç aklıma gelmiyordu.