İnsanlara iyilik yaptıklarında duyduğumuz sevgi, Hata işlediklerinde duyduğumuz nefrete kıyasla öyle küçük ki, en kolayı hiçbir şey yapmamak, hiçbir şey söylememek ve hiç kimseyi sevmemek oluyor.
Bu kadın ruh ikizin senin.Tanrı onu senin için yaratmış. Tanrı senden vazgeçmemi istemiş olsa beni ben olarak yaratmazdı. Arkadaşlığımızdan vazgeçmıyorsun yani, dedi. Dünyaları da verseler vazgeçmem. Ben de vazgeçmezdim, dedi.
Belki ikimizde kötü insanlarız. Senin kadar kötü olacaksam şahsen kafam rahat. Ya da ikimizde korkunç insanlarsak yine tek başıma korkunç olmamdan iyi.
Çünkü ömrümüzün sonuna gelince ve bekleyecek hiçbir şey kalmayınca halen konuşmak istediğimiz tek şey bu oluyor.Belki tanıdığımız insanları sevmek ve onların onlar adına endişelenmek için, yapacak daha önemli şeyler varken bile sevmek endişelenmek için doğmuşunuzdur. İnsanlığın soyu bu bir gün tükenecekse bu güzel bir tükenmez sebebi, düşünebileceğin en güzel sebep olmaz mı?
Elbette şikayet de edemiyorum çünkü herkes devamlı “keyfini çıkar” diyor bana. Nereden bilecekler? Burada değillerdi, ben her şeyi tek başıma yaptım. Kendi çapında ufak bir deneyimdi,