Tuğba Sönmez

Kibir,insanın,insanlığın en büyük düşmanı...
Sayfa 241
Reklam
O sevdalı kızlar, annelerinin kaderini paylaşmaktan öteye gidemeyeceklerini gördüklerinde, delice sevdikleri oğlanların babalarından başkasına benzemeyeceklerini fark ettiklerinde elbette terk edilen kızlardan daha çok acı çektiler.
Sayfa 218
artık fark edilmek ve bundan pişmanlık duymamak istiyordum. Bu evler gibi taştan değildim ki ben...
Sayfa 213
Ama sanırım en kötüsü beklemekti. Ne bekleklediğini bilmeden beklemek
Sayfa 130
Anlamazdan gelmek kolaydı, zaten kimse anlatmaya çalışmıyordu.
Sayfa 119
Reklam