Tuğçe

Doktor çağırmak adetti. Hastalar iyileşsin iyileşmesin doktor çağrılmalıydı. Ne hayat ne de ölüm adını verdiğimiz kardeşi doktorsuz olmazdı. Hele ölüm... Yaşadığımız dünyada başında doktor olmadan ölmek adeta ayıptı. Bunu ancak muharebe meydanlarında, insanlar toptan, binlerce, on binlerce öldükleri zaman olabilirdi. Çünkü ölüm aslında pahalı bir şeydi. Fakat bazen ucuzlar, herkesin olurdu.
Sayfa 349
Reklam
Tek başımıza düşündüğümüz zaman kendimizi bir yığın kuvvete sahip bulabiliriz. Fakat herhangi bir hadise karşısında...
Sayfa 343
Ne kadar çocuğum! Zorla kendimi çıldırtıyorum!
Sayfa 339
Hem mazinin yükünü taşır hem de onu çizgi çizgi değiştirirdi.
Sayfa 338
Çünkü hadiselerle beraber biz de değişiriz ve biz değişince mazimizi de yeni baştan kurarız.
Sayfa 338
Reklam