Bardağın boş tarafı gibiyim, kimse doldurmuyor, kimse tamamlamıyor eksiğimi. Bardağın dolu tarafı gibiyim, kimse boşaltmıyor taşan acılarımı, boğuluyorum.
"Nasılsın?" sorusuna hanginiz "iyiyim, sen nasılsın?" diye cevap vermedi ki? Bizler; yani yastığı ısırarak ağlayanlar cemiyeti olarak , bu dünyanın en fiyakalı kaybedenleriyiz...
Bu kitap birinci kitaptan sonra en sevdiğim kitap oldu.Anne artık büyüdüğünü tam anlamıyla hissettiriyor.Anne in Gilbert ile olan arkadaşlığına bu kitap da daha çok yer verilmiş ve bu arkadaşlığın çok güzel bir yere bağlandığını görmek muhteşemdi
Kitapta çokça şaşırdığım yerlerde vardı.
Mutlaka okunması gereken kitaplardan
“Dağların geride kalan ıssızlığında
Adeta bir büyünün etkisindeymişçesine
Şiddetle sarsılan çamlardan dökülen iğleneler misali
Tüm tasaları dökülüverir onlardan”