"sadece ekranda görüp kelimelerini okuduğum bir çocuğa tutuldum. kafesinden çıkardım, kalbime yerleştirdim. nasıl yakıştı ama içime, çiçekler yeşertti kurak bahçemde."
yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara kalır falan diye değil,
ölmekten korktuğun hâlde ölüme inanmadığın için.
yaşamak yani, ağır bastığından.
Nazım Hikmet Ran