Görkem Öz.
@tagor
Şu anda okuduğu kitap
"Ben buna yanlış anlaşılma derdim daha ziyade. Yaşamın yanlış anlaşılması. Ölüm ve yaşam aynı şeydir — aynı bir elin iki yüzü gibi, avucun içi ve elin tersi gibi. Ama yine de avuç içi ile elin tersi aynı şey değildir... Ne ayrılabilirler ne de birleştirilebilirler."
Dengeyi korumayı öğrenmemiz gerekir. Aklımız olduğuna göre, cahilce hareket etmemeliyiz. Seçme şansımız olduğuna göre, sorumsuzca davranmamalıyız. Ben kim oluyorum da —bunu yapabilecek gücüm olmasına rağmen insanların gelecekleriyle oynayarak onları ödüllendireyim veya cezalandırayım?"
Hort Kenti
Adalar Diyarı'nın Yedi Büyük Limanı'ndan biri olan Hort Kenti, gürültülü deniz kıyısından, renkler cümbüşü içindeki üç dik tepeye doğru yükseliyordu. Evler, kırmızı, kavuniçi, sarı ve beyaz sıvalı, damlar morumsu kırmızı kiremitliydi; çiçek açmış pendik ağaçları, yukarı caddelerde koyu kırmızı kütleler oluşturuyordu. Damdan dama gerilmiş cicili bicili, çizgili tenteler, dar çarşılara gölge yapıyordu. İskeleler güneş ışığıyla pırıl pırıldı; deniz kıyısından ileri doğru giden sokaklar, gölgelerle, insanlarla, gürültüyle dolu karanlık yarıklara benziyorlardı.
Kökler
“Soyunla hiç gurur duymuyor musun?"
“Evet, gurur duyuyorum... çünkü bu sayede bir prens oluyorum; bu bir sorumluluk, insanı bir prens gibi yaşamaya zorlayan bir şey..."
Başbüyücü bir kez, kesin bir şekilde başını evet anlamında salladı. "Demek istediğim buydu. Geçmişi inkâr etmek, geleceği inkâr etmektir. İnsan kendi alın yazısını kendi yazamaz: Ya kabul eder, ya inkâr eder. Eğer üvez ağacının kökleri derinde değilse, başı göğe ermez."
Öğrenmeye başladığı şey aslında özgürlüğün yüküydü. Özgürlük ağır bir yüktür, ruhun yüklenmesi gereken büyük ve garip bir sorumluluk. Kolay değildir. Verilen bir armağan değil, yapılan bir seçimdir; bu seçim de zor bir seçim olabilir. Yol, yukarıya, ışığa doğru çıkar; ama yüklü yolcu oraya hiçbir zaman varamayabilir.