Yiğitler meydanı, cenazeler meydanı olmuştu. Dewreş nefes alamıyor, ovanın rüzgarları ciğerine yetmiyordu. İçi karardı. Ama yine de sabah güneşinin tepenin ardından doğmasını bekler gibi Aduleyi bekliyordu. Çünkü gün batacak gece gelecek ömrü bitip cenazesi ortada kalacaktı.