"Aydınlıkta yürüyeceğini sandığın bir yolun kararması, aslında hepimizin hayatının özeti değildir de nedir? Hiçbir şeyin umduğun gibi olmaması, hiçbir şeyin hayal ettiğin gibi olmaması , hatta ve hatta her şeyin hayal ettiğinden bile daha kötü olması ama senin dışarıya gülümsemen... Kazanacağımızı sandığımız sınavlar, mutlu olacağımızı sandığımız şehirler, insanlar..."
Sen bir çığlık atarsın, dünya bir fısıltı duyar. Sen tüm çabanla koşup bir yerlerden kaçmaya çalışırsın, dünya kıpırdadığını görmez. Küçücük kalbin göğüs kafesinin içinde çırpınırken dışarıya gülümsersin ya hani, işte bu tarih sayfalarının görüp görebileceği en güçlü harekettir. Bıraksınlar kahramanlık hikayelerini...
Hades, Persephone'yi yeryüzüne kaçırdığında yeryüzünde yaşayanların baharında gitti ellerinden. Persephone yeryüzüne adım attığında açan çiçekler, o yeraltı dünyasına dönünce dolardı. O yeryüzüne çıktığında bahar gelirken, yeraltına indiğinde kış gelirdi. Persephone yeryüzünün baharıydı, gitmesi kış demekti...