Kendimizi tanımak, başkasını tanımaktan çok daha zordur. Çünkü insanlar çoğu zaman tüm çıplaklığıyla görülmek, tüm derinlikleriyle anlaşılmak istemez. Bir yanımız bilinmek isterken, diğer yanımız bundan korkar. İnsan, kendi iç dünyasına bakmaktan bile çekinir çoğu zaman. Zayıflıklarını bastırdığı duyguları, karanlık yanlarını görmek acıtır. Bu yüzden, içsel yüzleşmeden kaçmak için türlü yollar bulur. Hatta kimi zaman hastalık bile bu kaçışın bir sonucu hâline gelir. Gerçekleri görmek cesaret ister. İnsan, ruhunun aynasına baktığında karşılaşacağı şeylerden korktuğu için "görmemeyi" seçer. Ve bu kaçış, çoğu zaman acının kendisinden daha yıpratıcıdır. Neticede, kendini tanımak, hayatın en zor ama en şifalı yolculuğudur. Kaçmak kolaydır; yüzleşmek ise iyileştirir..