Tekdüze, herkes gibi yaşamanın kolaylığından, o korkunç ölçüde güç kolaylıktan, gönlümce yaşamanın kolayca üstesinden gelinen zorluğuna sığınmıştım günün birinde. Ne değişti? İkisi arasındaki ayrımı bulmak elimden gelmiyor. On bir yıl kendime hiçbir yeni şey katmadan... Okuyup öğrendiklerim bana ne kattı? Hiç... Yaşadığım günler ömrümü parçaladı. Ondan bir şeyler götürdü, dağıttı. Bütünlüğünü bozdu.
Yaşamıma sokulması gerek kişileri, nesneleri hep ben seçecek değilim ya... Böylesine bencil olmaya ne hakkım var? Hem bencillikten de öte bir şey bu... Çirkinliklerden, kötülüklerden, tiksindirici durumlardan kaçınmak, yaşamayı zedelemez mi acaba?