OL MA DI
Kamera bir anda okulun “Mean girl”lerine yönelir. Hani şu çevrelerindeki herkesten farklı görünen; güzel, zengin, kusursuz ve adeta bir bebek gibi özenle yaratılmış kızlara. Korku filmlerinde, gençlik dizilerinde ya da herhangi bir popüler kurguda bu kız grubunun hiç de güven vermeyen bir yapıya sahip olduğunu biliriz. İnsanlar onların çevresinde olmak ister ama hikâye ilerledikçe genellikle en karanlık sürprizlerin onların arasından çıktığını görürüz.
Aslında bu, kurgunun en temel ve en zayıf şaşırtma yöntemlerinden biridir. Bir böcek görünce çığlık atacak kadar kırılgan görünen karakterlere cinayetler işletmek, onları karanlık ve kanlı olayların merkezine yerleştirmek yıllardır kullanılan bir anlatı tekniğidir.
Mona Awad’ın Tavşan adlı romanı da tam olarak Dark Academia diyebileceğimiz bir atmosferde geçiyor. Romanın başkahramanı Samantha, Warren Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık eğitimi alan bir öğrenci. Samantha bulunduğu çevrede eğreti duran bir karakter; oraya ait değil. Bu aidiyetsizlik hissini özellikle ‘’Tavşanlar’’ üzerinden görüyoruz. Kitabın ‘’Mean Girl’’leri birbirlerine Tavşan olarak seslenirler. Türkçeye çevriminde kulağı tırmalasa da İngilizce aslı ‘’Bunny’’ oldukça sempatik bir artikülasyon yaratıyor.
Ne demiştik? Bu tür karakterler kurgulanırken genellikle bir bebek gibi tasarlanırlar: zararsız, şirin, tatlı ve sempati uyandıran figürler olarak karşımıza çıkarlar. Tam da bu yüzden onların içinden çıkan karanlık taraf okur üzerinde daha büyük bir etki yaratır.
Eğer Samantha’nın bu karakterleri kendi zihninde yarattığını, hatta onları birer kurgu karakter olarak inşa ettiğini kabul edersek romandaki bazı detaylar daha anlamlı hâle geliyor. Karakterlere sürekli bebeksi kıyafetler giydirmesi, saçlarını çocuklar ya da porselen bebekler gibi
kitapları karıştırırken buldum, çok tatlı bir çocuk kitabıydı. bir dakikada bitmiş bile olabilir. çocuk kitaplarını seviyorsanız bakabilirsiniz. ingilizce seviyesi a1 olanlar da bakabilir, faydalı olabilir diye düşünüyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
10/10
Bu kitap o kadar tatlı duruyor ki kapağına bakınca bile insanın içi yumuşuyor
Keloğlan’ın sevimli hali ve Tıktık Canavarı’nın komik tasarımı tam çocukların bayılacağı türden olmuş. Eski masal havasıyla teknolojiyi birleştirmeleri de çok hoş bir detay bence
Sanki çocuklara hem eğlenceli bir macera anlatıyor hem de minik minik mesajlar veriyor gibi. Çizimleri çok sıcak, renkleri çok huzurlu duruyor. Böyle kitaplar insana çocukluğunu hatırlatıyor gerçekten
Özellikle gece uyumadan önce okunacak, çocuğun hem güleceği hem merak edeceği tatlış bir hikâye hissi veriyor
Aysun Kırca’nın kaleminden çıkan Kayısı Ağaçlarının Altında, doğa sevgisini, arkadaşlığı ve paylaşmayı sıcacık bir dille anlatan çok tatlı bir çocuk kitabı olmuş
Toprak ve Yağmur’un kayısı ağaçlarının gölgesinde yaşadığı macera hem eğlenceli hem de öğretici bir yolculuğa dönüşüyor. Özellikle çocukların doğayla bağ kurmasını destekleyen anlatımını çok sevdim. Kitap boyunca arkadaşlık, yardımlaşma ve keşfetme duygusu ön planda tutulmuş.
Renkli kapağı ve samimi diliyle çocukların keyifle okuyabileceği, ebeveynlerin de çocuklarına gönül rahatlığıyla alabileceği güzel bir hikaye.
Kitap, iki küçük çocuğun bir maceraya atılarak mutluluğu aramasını konu alıyor. İki kardeş, hasta bir komşu çocuğunu iyileştirmek için mavi kuşu aramaya çıkıyorlar; bu arayış aslında insanın huzur ve güzellik peşindeki koşusunu simgeliyor. Yolculuğun sonunda kuşun kendi evlerinde, yanı başlarında olduğunu fark ediyorlar. Bu durum, mutluluğun dışarıda ya da uzakta değil; insanın kendi yuvasında ve elindekilerde saklı olduğu fikrini güzel vurguluyor. İnsanın bazen en çok aradığı şeyi gözünün önünde olduğu hâlde fark edememesi içimi burktu biraz. Kitap bana mutluluğun, öyle ulaşılması gereken büyük, devasa bir hedeften ziyade, sadece kafamızı çevirip fark etmemiz gereken bir değer olduğunu hissettirdi.
Eserde ekmek, şeker, ateş, su, ışık, kedi ve köpek birer ruha bürünerek dile geliyor. Bir fabl gibi kendi aralarında konuşup çekişmelerini okumak çok keyifliydi. Ekmek, üzerinde Türk kaftanıyla boy gösteriyor. Yazarın ekmeğe bu kıyafeti seçmesi bana ilginç geldi; acaba bizim kültürümüzde ekmeğe verilen önemi biliyordu da bilinçli bir motif mi yapmak istedi, bilmiyorum. Şeker ise suya aşık olduğu için günden güne eriyip bitiyor ama o tatlı canıyla çocuklara parmaklarından koparıp ikram etmekten de geri durmuyor. Ateş ve Su arasında zaten ezeli bir gerginlik var. Kedi, Gece ile eskiden beri o gizemli dostluğunu sürdürürken, sadık ve korumacı köpekle de sürekli bir kavga halindeler.
Kitabın gerçekten çok tatlı, insanı içine çeken bir dili var. Gece, Anılar Diyarı ve Gelecek Krallığı gibi büyülü mekânlar aracılığıyla ölüm, gizem, zaman ve hafıza gibi soyut kavramlar güzel somutlaştırılmış. En çok da derin meselelerin, iki çocuğun saf, abartısız konuşmaları ve onların çocuksu algıları üzerinden yansıtılmasını sevdim. Bu sayede kitap ölüm gibi ağır konulara değinse bile asla
Puan vermedi
Eğer çocuğunuzla macera sever kitaplar okumak isterseniz ve aynı zamanda gülmek için
kitap arayışındaysanız bu kitap sizin için doğru kitap. İçindeki karakterler o kadar tatlı ve muzip ki, sayfaları nasıl çevirdiğinizi anlamıyorsunuz. Biz okurken çok eğlendik, hikayenin dinamizmine bayıldık
