Meşenin dibinde saklanan menekşe içinden şöyle der: “Güneş beni sevmiyor, buraya uğramıyor.” Güneş de içinden şöyle der: “Aydınlatırsam ölür bu zavallı çiçek!” Ve çiçeğin dostu olduğundan, sevgilisinin taç yapraklarını renklendirmek için ışınlarım meşe yapraklarının arasından süzerek zayıflatır.
Benim tabiatımı anlamış olsaydınız bana müzik dinletir; dertlerimi, sıkıntılarımı uyuturdunuz; ama siz beni kendiniz için seviyorsunuz, benim için değil.
Dünya kadınlarının sevgilerine hâkim olan iki duygu vardır: Kendilerini ya teselli etmek, yerden kaldırmak, kefaretlerini ödemek istedikleri acı çeken, düşkün, suçlu yaratıklara adarlar; ya da tapınmak, anlamak istedikleri ve çoğu zaman da altlarında ezildikleri üstün, yüce, güçlü kişiliklere verirler.