Gamze
@tbgu
1930'lu yıllarda Büyük Buhran sonucu işsiz kalıp göç etmek zorunda kalan yüz binlerce aile var. Joad ailesi de bunlardan yalnızca birisi. Aile, 13 kişi ve 1 köpekle birlikte tek bir kamyona sığarak Kaliforniya'ya doğru yol alıyor. Bu yolda farklı farklı yerlerde iş bulmaya çalışıyorlar. Kimileri bu yolda ölüyor kimileriyse mücadelesine devam ediyor. O kadar gerçekçi ve hüzünlü bir dille yazılmış ki... Sanki o kamyonda ben de yolculuk ettim. Okurken insanların kaygıları, umutları, açlığı, yoksulluğu, çaresizliği içten bir şekilde hissediliyor. Muhteşemdi.
Reklam
Sonra birdenbire makineler onları dışarı atmış, onlar da kendilerini otoyollarda bulmuşlardı. İşte bu hareket değiştirdi onları. Otoyollar, yol üstündeki kamplar, açlık korkusu, açlığın kendisi değiştirdi onları. Akşam yemeğini yiyemeyen çocuklar değiştirdi.
Hep dinlerim. O yüzden bu kadar düşünüyorum zaten. İnsanların konuşmalarını dinliyorum, dinliyorum, sonra bir zaman geliyor, insanların duygularını işitebiliyorum. Hep sürüp gidiyor bu. Dinliyorum, hissediyorum. Kanat çırpıyorlar durmadan. Tavan arasında kalmış bir kuş gibi. Kurtulayım derken tozlu bir pencerenin camında kanadını parçalayacak.