lian
@tearsforfears
Hayata bir anlam gerek değil mi? Hayal kırıklığıyla umut, nefretle sevgi, kıskançlıkla hayranlık arasındaki o acımasız çatışmada bir o yana, bir bu yana savrulmanın verdiği eziyetten daha büyük bir anlam olabilir mi? Kişi ancak o zaman fark edebiliyor bir ruhu olduğunu. Başka türlüsü kocaman bir hiçlik…Derin bir boşluk…
Reklam
Ne kadar güçlü olursa olsun bütün duygular hafifliyor. Hani unutulmaz diyolarlar ya, yalan! Hepsi, her şey, herkes unutuluyor. Bu işlerin tek ilacı var, o da zaman.
“İnsan, tuhaf bir mahluk Müştak Bey…Kendisine değer verenden kaçar, eziyet edeni sever.”
Nüzhet ölmüş, aşk bitmişti. Öyle mi? Sahiden de bitmiş miydi? Kurtulmuş muydum o anlamlı illetten? İnsan ruhunun yarattığı o görkemli hastalık, böyle kolayca geçer miydi?
Kim olduğumuzu hatırlama partisi…Sahi kimdik biz? Orta Asya steplerinden gelip bu toprakların uygarlıklar kurmuş halklarıyla karışarak yeni bir imparatorluk kurmuş bir milletin kendini kaybetmiş çocukları…Kendini kaybetmiş…Şu kaybettiğimiz kendimiz neydi acaba? Irkımız mı? Dinimiz mi? Onurumuz mu? Aklımız mı? Hafızamız mı? Toplumsal psikojenik füg…Bir toplumun geçici hafıza kaybı…Geçici olduğundan pek emin değildim ama bir hafıza kaybı kaybımız olduğu muhakkaktı.
Reklam