cemre Avcı
@tejanoblue
Selda kendini düşündü,benim neyim bar hayatta? Hiçbir şeyi yoktu. Kalbini yokladı,kimi sevdim? Boş buldu içini.
“Tembel işte,”dedi.”Hayatını değiştirmeyi düşünmeyen,giderek daha az şeye razı olan, hiçbir şeye itiraz etmeyen biri…Bir gün kendime niye yaşadım ki bunca yılı diye sormaktan korkuyorum.”
“Hangi aşk ölene kadar sürer ki?”dedi Selda. “Hem niye sürsün?”
(…)
Bitmesi gerektiği halde sürüyorsa hastalıktı artık,aşk değil.
İnsanlar hakkında konuşmanın çekici bir tarafı vardı,kötülük kurcalandıkça zevk veriyor gibiydi.
Artık dimdik durmaya gerek görmeyecek ,duruma göre eğilip bükülecek,mücadele edemediği kuralları kendi hayatına uyarlayacaktı. Bunca insan başka türlü nasıl yaşardı hayat denen bu cehennemde?