Zorluk insanı sadeleştirir. Gereksiz cümleleri, fazla tepkileri, boş gürültüyü ayıklar. Sessizlikleri geri çekilmekten değil, nereye basacağını bilmekten gelir.
Belirsizlik, insanı zayıflatmak için değil; büyütmek için vardır. Çünkü insan, bilinmezliğin içinde yürüdükçe cesaret geliştirir. Cesaret, yüksek sesle konuşan bir duygu değildir; kalbin en sessiz kasıdır. Ve ancak kullanıldıkça güçlenir. Sonunda insan şunu öğrenir: Bazen yol görünmez ama yürüdükçe belirir. Ve asıl maharet, yol görünmeden de yürüyebilmektir.
Çünkü gerçek, her zaman planın dışından gelir. İşte o anda paniğe teslim olanlar değil; nefesini düzenleyip durumu doğru okuyabilenler devam eder. Belirsizlik, aslında insanın zihinsel dayanıklılığını ölçen en yalın sınavdır.