Ömer Faruk Yeşildağ
@tembelomeritos
NE DİYECEĞİMİ GERÇEKTEN BİLEMİYORUM. O KADAR MUHTEŞEMDİ Kİ, KELİMELERLE ANLATMAK YETERSİZ KALIR.
Kitap bittiğinde kendime aynen şunu dedim : "Vay be. Ben ne okudum? Bu kitabı hiç unutmayacağım.". Evet. Gerçekten o kadar güzeldi. Beklentimin binlerce kat üstünde.
Bu kitap ilk çıktığında merak etmiştim ve bir bilim kurgu severi olarak hemen satın almıştım lakin okumak şimdi mümkün oldu. Öncelikle kitap alışılanın çok çok dışında. Bu tarz basılmış başka bir kitap var mi bilmiyorum. Illüstrasyonlarla dolu olmasi, bir bilim kurgu kitabına gerçekten çok şey katıyormuş. Olayı sanki gerçek olarak izliyormuşsun ve herşeye o an tanık oluyorsun gibi kalbin küt küt hızlanıyor. Başlarında biraz afalladım fakat konuya gitgide hakim olup kitaptaki mantığı çözünce orta kısımlarda zevk almaya başladım. Son kısımlarında ise kesinlikle kendimi Himalayaların tepesinde sözde mutluluğun kaynağını bulmuş bir şekilde yakaladım. :D
Korku, heyecan, gerçeklik, aşk, hüzün, yaratıcılık. Ne ararsanız var. Bilim kurgu sevmeyen birinin bu kitapla daha çok bilim kurgu okumaya başlayacağına eminim. Son kısımda gerçekten sanki olayi ben yaşıyormuşum gibi içimde hissettim. Ayrıca her kısımda evrenin büyüklüğü ve karmaşıklığına vurgu yapması sizi düşünmeye sürüklemekte. Gerek yapay zekaların geleceği, gerek evren, gerek ölüm ve kader, mucize gibi kavramlar üzerine beyin fırtınasi yapmaktan kaçamıyorsunuz.
Dediğim gibi çok fazla şey anlatamam çünkü hissiyatımı anlatmakta kelimeler yetmez. Filmi yapılası kitap kısaca.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Unutma. Enerji asla yok olmaz. Sadece biçim değiştirir.
"Beş dakika."
"Çok kalmadı desene."
"Koca bir ömür."
"Korkuyor musun?"
"Evet."
"Unutma. Enerji asla yok olmaz. Sadece biçim değiştirir."
Dış gövde ıslak bir kağıt misali yırtılmış.
Kenarları erimiş devasa bir yara açılmış.
Kopmuş kablolardan durgun bir yaz akşamında atılan havai fişekler misali çatırdayan cılız kıvılcımlar püskürüyor.
Ancak Kady'yi duraksatan gördüğü yıkım değil. Böğrümdeki yaranıñ ötesindeki manzara.
Güzelliği ve muhteşemliği. İçinde sakladıkları. Arasında ve ötesinde.
"GÖRÜYOR MUSUN?"
Tek kelime etmiyor. Sadece bakıyor.
"EVRENİN SANA HIÇBİR BORCU YOK, KADY. SONUÇTA SANA HER ŞEYI ZATEN VERDİ. SENDEN ÇOK ÖNCE BURADAYDI VE SENDEN ÇOK SONRA DA SÜRECEK. SENİ ANCAK HATIRLAMAYA DEĞER BİR ŞEY YAPARSAN HATIRLAYACAK."
Kady'nin gözleri yaşlarla dolu. Yüzey gerilimi, yaşları kirpiklerine yapışık tutuyor; ta ki gözlerini kırpana kadar. Sonra yaşlar karşısındaki yıldızlar gibi ışıldayarak etrafa saçılıyor.
"KERENZA'NIN HAYALETLERİNİ KİM HATIRLAYACAK? ÇAVÜŞ MC NULTY'YI YA DA KAPTAN ANN CHAU'YU YA DA BYRON ZHANG'I KİM HATIRLAYACAK? ANNENİ KİM HATIRLAYACAK KADY?"
"Bilmiyorum."
"EVET BİLİYORSUN."
Gözlerinin arkasını öpen o ışık doğduğunda, Kady'nin ataları henüz dünyada yoktu. O ışığın ona ulaşmasının aldığı zamanda kimbilir kaç insan hayatı son buldu.
Kaç insan sevdiklerini kavuşamadan kaybetti. Kimbilir kaç umut söndü.
Fakat bu sefer öyle olmayacak.
Derin bir nefes alıyor, başını tamam der gibi sallıyor.
"Bu onun tulumu değil mi?"
"NEREDEN ANLADIN?"
"Çünkü..."
Yüzünü silmeye çalışıyor, ağladığını fark ediyorum.
"KADY?"
"Eskiden yatarken hep onun tişörtünü giyerdim. Yanımda yokken onu hatırlatsın diye. Tulum o tişörtler gibi kokuyor."