Eylül değil, sevgisizlik üşütür.
Yaprak düşerken bile içimde bir boşluk,
Sokak lambaları titrer, ama içim karanlık,
Rüzgar saçlarımı savururken,
Bir yanım hâlâ sıcaklığı arar.
Yağmur değil, sessizlik sızlatır,
Bir kahve soğur elimde,
Gülüşün yok, dokunuşun yok,
Sadece bir yokluk…
İçime işleyen, derin bir üşüme,
Kalbimi saran sessiz bir kış.
Ellerim ceplerimde,
Ama üşüyen sadece parmaklarım değil,
Gözlerimden süzülen hatıralar,
Soğuk bir rüzgar gibi, içime işler.
Eylül yaprak döker, rüzgar uğuldar,
Ama asıl kış, kalpte başlar.
Sevgisizliktir…
İçten üşüten, sessiz ve derin,
Eylül değil.
Tesnim