''Ne oldu Zeze?''
''Hiç. Şarkı söylüyordum.''
''Şarkı mı?''
''Evet.''
''Demek ki kulaklarım sağır olmuş.''
Acaba insanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor olabilir miydi? Sesimi çıkarmadım. Bilmiyorsa benden öğrenecek değildi.
Bir sefilin son sıra dışı olan bu anılar belki de günün birinde onlara bazı katkılarda bulunacak...
Yeter ki çamura bulanmış bu kağıt parçalarına ölümünden sonra rüzgar bir oyun oynamasın ya da bu sayfalar bir zindan bekçisinin penceresinin kırık camına yıldızlar gibi yapışıp yağmurun altında çürümesin.
Sayfa 11 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu