Elif
@theelifff
1379 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Tanıştığı hiçbir kişiyi gazeteci,devlet memuru,asker,profesör,zengin,yoksul gibi görmüyor,onları insan olarak algılıyordu.
Reklam
İnsan doğası gereği çıplak doğup çıplak ölüyordu ama üzerine giydiği giysiler,ruhunu ve kişiliğini,önceden belirlenmiş bu şekillere kurban ediyordu.Koşullanma üzerine kurulu eğitimlerden geçen insanlar kendini nasıl seçebilirdi ki.
Kaç kuşaktır herkesin başını ağrıtan o malum soru:Memleket nereye gidiyor,ne olacak bu işin sonu?Kim bilir kaç yüzyıldır bunu kaç milyon kişi sordu,şimdi sıra bizde.
İşkence,insanın buluşu.Tekerleği bulan o zeki,yaratıcı insan soyu,belki de tekerlekten önce işkenceyi icat ediyor.Hayvanlar âleminde böyle bir şey yok;ne içgüdüsel ne bilinçli.Öfkelenebilirler,hırlayabilirler,bir aslan kükrer,bir köpek dişlerini gösterir ama acı çektirmeyi bilmezler,çünkü onu icat etmemişler.İşkence,insanın kötü zekâsının sonucu;bir sanat gibi tasarlanmış,bir bilim gibi mükemmelleştirilmiş,bir zevk gibi kullanılmış.Hayvanlar öldürür,parçalar ama acıyı bir amaç haline getirmez.İnsansa bu dünyada hem mucit,hem kurban hem de cellat.İşkencecinin hedefi,kurbanında,kendine acıma duygusu uyandırmak.Oysa bu korkunç bir tuzam;insan kendini eleştirebilir,üzülebilir,yenilmiş hissedebilir,ama kendine acımak...Hayır,bu olmamalı.İnsan kendine acımamalı.İşte işkenceciler bunu ister;ruhunu zayıflatıp seni kendi gölgene bağlamak.
Reklam